Hoe is uw passie voor televisie ontstaan?
“Tijdens een deel van mijn jeugd woonde ik in ’t Gooi. Mijn oom was beroepsgitarist en speelde veel op tv. Hij woonde elders in de Randstad en kwam tussen opnames bij ons een hapje eten. Soms nam hij me mee. Hoe apart vond ik het om mensen te zien die regelmatig de huiskamer binnen kwamen.
Later ben ik alleen gegaan. Vond het een magische wereld. Interessant hoe programma’s tot stand kwamen, een kijkje in de keuken van de televisie, die op mij zoveel aantrekkingskracht had. Ik zat in eerste instantie tussen het publiek om de volgende dag op school te horen dat ik in beeld was geweest. En om grote (inter)nationale artiesten te zien optreden.”
Stoute schoenen aantrekken
“Ik leerde langzaam maar zeker de weg kennen in Hilversum. Voor en na mijn bezoek aan programma’s liep ik de zes grote studio’s binnen ook als het lampje op groen stond (repetitie, alleen voor medewerkers) en was bij rood (opname) zo brutaal om ook deuren open te doen. Zodoende veel decors gezien van mijn favoriete programma’s. Zelfs probeerde ik, soms met succes, de kantines te bereiken (onder de studio’s) en liep door ruimtes in een ander deel van het studiocomplex waar decorstukken werden bewaard.”
Wat was de aanleiding om dit nostalgische televisie-evenement te organiseren?
“De aantrekkingskracht van televisie, het saamhorigheidsgevoel dat ik als betrekkelijke einzelgänger had om destijds met miljoenen mensen naar hetzelfde te kijken vond ik apart. Nog steeds vind ik de tv-wereld interessant en ga soms naar uitzendingen. Vooral live programma’s geven extra spanning, niet alleen bij de betrokkenen, maar ook bij mij als toeschouwer. Het voert me terug naar vroeger.”
Ruim 100 verzamelde draaiboeken
“Soms ben ik weer die kwajongen om deuren van tv-studio's te openen die voor het publiek eigenlijk gesloten zijn. Vroeger nam ik geregeld draaiboeken mee en heb er ruim 100 verzameld. Van 'Pipo' tot 'Toppop', van 'Sesamstraat' tot 'Voor de Vuist Weg', waar ik bijna elke vrijdag op de tribune zat terwijl ik er niets te zoeken had! Mijn meest recente televisie script is van 'De Wereld Draait Door'.”
Enthousiaste reacties bekende Nederlanders
“Ik ben sinds een jaar of twee verzamelde beeldfragmenten gaan posten op social media en kreeg na verloop van tijd duizenden volgers en merkte aan de likes en commentaren hoe graag er naar de fragmenten gekeken wordt. Ook bekende Nederlanders reageren. Dan ben ik helemaal in mijn nopjes. Het bracht mij op het idee om mijn archief open te stellen, mijn kennis van de helden van toen te delen.
Nu zie ik tijdens mijn presentaties/lezingen dat ik niet als enige enthousiast ben over bekende en onbekende beelden uit voornamelijk Nederlandse programma’s en dat het publiek in de zaal ‘oh-ja’ momenten heeft. Dat schept een band. Het enthousiasme dat ik toon om van alles te laten zien, krijg ik terug en vice versa.”
Waarom is het volgens u leuk om deze oude tv-momenten opnieuw te beleven?
“Voor generatiegenoten, ik ben bijna 70 jaar, het feest der herkenning. Voor jongeren (ik sta in het najaar voor eerstejaars studenten journalistiek buiten de Randstad) een kennismaking met programma’s, delen ervan, waarvoor hun (groot)ouders thuis bleven. De herbeleving bij senioren roept soms emoties op en geeft een aangenaam nostalgisch gevoel.”
Hoe zijn de fragmenten geselecteerd?
“Ik wissel muziek af met humor. Een clash tussen gasten in een talkshow laat ik opvolgen door een bekend politicus van destijds die een potje tafeltennist met een gerenommeerde voetballer. Een stukje uit een groot amusementsprogramma (bijvoorbeeld Willem Ruis, Rudi Carrell, Mies Bouwman) komt na bijvoorbeeld een tv tune. Niets duurt langer dan 10 minuten per clip (vaak maak ik ook compilaties, van bijvoorbeeld Farce Majeure) of slechts 45 seconden en alles daar tussenin. Door dit tempo en de afwisseling zit er voor iedereen wat bij.”
Nieuwslezer Joop van Zijl
“Vorige keer zat nieuwslezer Joop van Zijl tot mijn grote verbazing in de zaal. Hij is inmiddels 90. Dat hij met complimenten strooide was nog meer reden om de anderhalf tot twee uur samengevat in 70 jaar televisie (vooral uit jaren 60 tot begin 2000) verder uit te bouwen. En in combinatie te doen met een (pub)quiz of een thema (bijvoorbeeld sport of journalistiek) samen te stellen. Mijn verzameling is ontstaan door vroegere tv-programma’s en delen ervan op te nemen, te digitaliseren en later ben ik videobanden gaan opkopen van personen met dezelfde hobby als ik. Soms krijg ik het een en ander opgestuurd.”
Wat is volgens u het meest verrassende of vergeten fragment dat bezoekers te zien krijgen?
“Als ik er eentje uit mag lichten, dan denk ik meteen aan een interview van Joop van Zijl met een gehaaide Herman Brood en 18-jarige timide Jaap van Zweden. Van Zijl vroeg zich af hoe ik aan dat gesprek ben gekomen. Heb ik al lang liggen. Moest het antwoord schuldig blijven. Dat was spraakmakende televisie. Daarnaast zit de verrassing in de variatie van beelden en de compilaties die ik maak.”
Hoe denkt u dat jongere generaties deze programma’s zullen ervaren?
“Soms met verwondering dat iemand of een programma vroeger immens populair was. Of bewondering voor de professionaliteit. Ook geven beelden uit de oude doos voor deze groep een inzicht in het tijdsbeeld van een periode dat zij nog niet geboren waren.”
Heeft u zelf een favoriete herinnering aan een bepaald programma of artiest?
“Ik laat alleen zien waar ik zelf tig keer naar kan kijken. Of dat een liedje is uit Ja zuster, nee zuster of een sketch van de Mounties, ik moet er plezier aan beleven. Dat doe ik nog steeds hoe vaak ik sommige video’s ook heb gezien. Het verbaast me dat ik af en toe, net als het publiek, met een brok in mijn keel zit. Het is alsof een niet meer in leven zijnde familielid ineens voor je staat.”
Kunt u iets vertellen over de anekdotes die u deelt tijdens de middag?
“Ik heb veel radio en tv gedaan (vaak onbetaald voor lokale omroepen) en schrijvende journalistiek (professioneel). Ik weet veel van deadlines. Bij Studio Sport gewerkt en in de beginperiode van Teletekst. Vond dit zo spannend, was aan de hyper, kon niet goed slapen, dat ik hierdoor de werkzaamheden (betaald) niet lang heb kunnen doen.”
Mislukt interview
“Mijn eerste media baantje was bij de RANO in Hilversum, een ziekenomroep. Daar deed ik al het een en ander met BN-ers. Ik vertel aan de zaal dat ik Henk Elsink wilde interviewen, via de telefoon. Was aan zijn nummer gekomen, belde hem en kreeg groen licht. De opname was echter mislukt. Na een paar dagen van slag te zijn geweest belde ik hem met knikkende knieën terug en zei dat ik ook maar een amateur ben. ‘Ja dat merk ik’, zei hij. Gelukkig vond hij het goed. Het tweede gesprek was nog leuker.”
Oudejaarsconference Wim Kan
“Als een van de andere anekdotes vertel ik dat ik in mijn studententijd naar het nieuwe DeLaMar theater was gegaan waarvan ik wist dat Wim Kan daar opnames deed voor zijn oudejaarsconference. Of ik kon helpen. Tot mijn verbazing en geluk werd ik naast een camera neergezet met borden waarop teksten stonden voor zijn show.”
Wat hoopt u dat bezoekers mee naar huis nemen na deze middag?
“Dat zij zich dermate hebben vermaakt dat ze besluiten een volgende keer terug te komen om weer andere fragmenten te zien.”
Hoe is de eerste editie op 30 juni verlopen? Waren de mensen enthousiast?
“Ik was nerveus. Om niets aan het toeval over te laten had ik teksten uitgeschreven die ik zou voorlezen. Ik was onzeker over die eerste keer en dacht dat ik zou gaan stotteren. Nee, dat gebeurde niet. Heb voor 90% geïmproviseerd, dat ging prima. De dynamiek in de zaal, de positieve sfeer, het genot dat ik zag bij toeschouwers van wie sommigen met hun telefoontje beelden op het grote scherm vastlegden en anderen een traantje zag wegpinken, toen kwam al snel de ontlading. In de pauze en na afloop stapten velen op mij af om iets te zeggen of vragen te stellen over een bepaald fragment en artiest en dat ze hebben genoten.”
